در این یکی دوسالی که در محیط وبلاگ نویسی فعالیت می کنم گاهی درد و غصه هایم را با ارتباط با وبلاگ های خوب و دلنشین التیامی می بخشیدم و وبلاگهایی هم برخورد می کردم که خون به جگرم می کردند .گاهی دوستانی می یافتم چون گلهای بهار که در وجود خویش از آشنایی آنها احساس شادمانی و غرور می کردم.

تا جایی که گاهی احساس میکردم  بدون وبلاگم و دوستان آن زندگی برایم تنگ و تلخ می شود .اما با رفتن بعضی ها خیلی دلتنگ می شوم ...

چند روز پیش یکی از وبلاگ های خوب مطلب خداحافظی نوشته بود . 

 راستش خیلی دلم گرفت و کلی به فکر فرو رفتم ، تا اینکه به اینجا رسیدم که در این محیط ، دوستی و آشنایی با سایر محیط ها کاملا متفاوت است یعنی اصلا به درد نمی خورد  .

چون در محیط های تحصیلی - سربازی - شغلی - سفر - گروه های اجتماعی و دیگر جاها انسان با بعضی ها آشنا می شود و حتی سالها بعد از جدا شدن و پراکندگی باز هم ردی از این آشنایی ها باقی می ماند . یعنی در واقع یک سرمایه پنهانی است که ممکن است روزی دوباره به آن ها برسی.

اما در این محیط مجازی ، آشنایی و دوستی ها تا زمانی است که در میدان هستند . بعد از  جدا شدن و رفتن یکی ، دیگر نه او را می شناسی و نه می توانی از حالش جویا شوی و نه می توانی از او بخواهی که شعر یا مطلبی یا طرحی یا دلنوشته ای از جنس گذشته ها برایت بنویسد یا برایت دعایی کند . حتی نام واقعی او را نمی دانی که اگر سالها بعد در جایی  او را دیدی یادآوری کنی و حتی او را ندیده ای تا از روی ظاهر بشناسیش و خیلی چیزهای دیگر .

حتی نمی توان  نوع ارتباط را از هم بلاگی به استاد و شاگردی یا ارتباط خانوادگی یا انجمنی و هیئتی و امثال اینها ارتقاء بخشید . هر چه مدت ها زحمت کشیده ای همه اش باد هوا می شود.

خلاصه احساس کردم که پیدا کردن دوست و آشنا و هم کیش و خواهر و برادر در این فضا سرمایه ای برای آدم نمی شود . البته شاید مدتی در دل آنان بمانی و برایت دعایی کنند و بعد هم فراموشت کنند .

در هر صورت باز هم نیاز به فکر کردن دارد که پس آدم از این ارتباط ها چه نتیجه ای می تواند بگیرد !

حتما نظرات شما هم راه گشا خواهد بود. 

اتفاقا دوستی که مطلب خداحافظی نوشته بود پس از مطلب ما ، تصمیمش عوض شد و الحمدلله حدود ۵ سال است که دارد وبلاگش را ادامه میدهد. البته وبلاگش واقعا مثبت و مفید است. ما هم خدا را شکر می کنیم.