اگرآن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را             به خال هندویش  بخشم  سمرقند  و  بخارا را     

                                                                               حافظ شیرازی

اگر آن ترک  شیرازی  بدست آرد   دل  ما  را      به خال هندویش بخشم سر و دست وتن وپا را

هرآنکس چیزمی بخشد زمال خویش می بخشد     نه چون حافظ  که می بخشد سمرقند وبخارا را

                                                                                          صائب تبریزی

اگر آن ترک  شیرازی  بدست  آرد  دل  ما را           به   خال  هندویش  بخشم  تمام  روح  و اجزا   را

هرآنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد            نه چون صائب که می بخشد سرودست وتن وپا را

سرودست وتن وپا را به خاک گور می بخشند          نه  بر آن ترک  شیرازی  که  برده  جمله  دلها  را 

                                                              شهریار (تبریزی) 

اگر  آن  ترک  شیرازی   بدست   آرد   دل   ما  را       

 به  خال   هندویش   بخشم   تمام   دین   و  دنیا  را

نه چون حافظ که می بخشد دو شهر از کشور خود را  

 نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن وپا را

نه   همچون   شهریارم  من  که   دلبند   نگارم  من

 چنان  مجذوب   دلدارم  که  بخشم  روح  و اجزارا

ری  و  تبریز  و  شیراز  و  سمرقند   و  بخارا   کی

بود  در  شأن   آن  یاری   که   دارد   آسمانها   را

اگر  روزی   بیاید او   که  بینم   روی    ماهش  را 

برد از  قلب  تار  من    وجودش    جمله  غمها  را

                            حمیدرضا فاطمی -- اول خرداد۱۳۸۶

  ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

وقتی یکی از همکاران این ابیات را برایم خواند در ذهنم جرقه ای زد و مجذوب آن شدم و یکی دو ساعت بعد این اشعار آخر را به آنها اضافه کردم.
البته خودم میدانم که قدر و پایه ما به آن بزرگان علم و عمل نمی رسد و ما کجا و آن شاعران گرانمایه کجا؟! اما خوب چه کنیم شعر است دیگر . به قول عزیز ، احمد عزیزی : شعر گاهی وسط آسانسور یقه آدم را می چسبد…